Jak to zwykły dzień może stać się jednym z najpiękniejszych w życiu...

12 sierpnia obchodziliśmy z Pawłem pewne nasze wyjątkowe święto. Dzięki Mężuchowi najukochańszemu i jego tajnym spiskom spędziliśmy je w Warszawie w towarzystwie dwóch prze kochanych Kobiet (tak, tak... ja wiem, że kobiet pisze się o przez małe "k", ale to są takie magicznie kobiece kobiety przez wielkie "K") i jedna z nich, jeśli to przeczyta to pewnie znowu powie, że my tajemniczy jesteśmy no, ale są takie dni i chwile kiedy mój ekshibicjonizm siedzi cicho i to właśnie jeden z takich wyjątkowych momentów o których Wam nie opowiem, bo opowiedzieć zwyczajnie nie potrafię, wolę być egoistką emocji i zostawić je tylko w mym sercu. Między innymi dlatego, że w obliczu takich sytuacjach okazuje się być po prostu skończoną analfabetką, która przelać uczuć na papier nie potrafi.
Jedynym znanym mi środkiem przekazu, które doskonale zastępują słowa są fotografie... w tym akurat przypadku nie nasze... ale na to musicie cierpliwie poczekać...my zresztą też, lecz nam się nie śpieszy bo te chwile czekania, niecierpliwości i ciekawości sprawiają, że życie ma smak przygody.

Powstrzymać się nie potrafię tylko od jednego:
Kobietki cudowne, dziękuję za ten wspaniały dzień. Za czas, za uśmiech, za szczerość, za przypomnienie jak to fajnie kobieta być, za z pewnością piękne zdjęcia- chociaż to tak naprawdę nie ma znaczenia bo te chwile z Wami niczym kadry na zawsze pozostaną w serduchu, które ostatnio przez nadmiar dobroci, szczęścia i miłości arytmii dostaje - na szczęście mam prywatnego "kardiologa" 24 na dobę ;D Choć z drugiej strony oczywiście doczekać się nie mogę, by zobaczyć co wyszło z tego mojego przerażenia w oczach;)
Jesteście fantastyczne, każda na swój czarujący sposób.
Ach i dziękuję za płyty... mam nadzieję, że nie zaszkodzi im całodzienne eksploatowanie:))))))
Naprawdę są świetne... mnóstwo akustyki tak jak lubię...
I dziękuję za dogadanie tego wszystkiego...
I spiskowanie z Mężuchem w sposób tak przebiegły, że niczego się nie domyśliłam...
Och za wszystko i jeszcze więcej DZIĘKUJĘ:******

A teraz ta sama bajka i inny bohater:
Pawciu mój ty "kardiologu" ukochany Dziękuję za to że tak troszczysz się o stan serca mojego i każdego dnia niczym kofeina napędzasz je do życia.
Dajesz:
energię - która motywuje mnie do działania,
spokój- gdy go potrzebuję,
szaleństwo- dzięki któremu czuję że żyję,
ukojenie- gdy myślę, że wszystko jest nie tak,
szczęście - doskonale wiedząc, że dla mnie jest ono jedną z najwyższych wartości,
cierpliwość- gdy "tupię nogami" i wcale fajna nie jestem,
wsparcie- kiedy nie chce mi się chcieć,
wiarę - większą od mojej własnej,
motyle w brzuchu - choć to od Ciebie prawie niezależne,
Miłość - i to tak pięknie wszystkimi zmysłami,
Dajesz mi wszystko czego nawet wymarzyć bym sobie nie potrafiła. I wydawałoby się, że to tak ogromnie dużo, a tak naprawdę o wiele więcej w Twe kochane męskie ramiona przyjmujesz.
Przyjmujesz łzy, fochy, smutek i wkurwiki, i bałaganiarstwo, i roztrzepanie.
Przyjmujesz każdy dzień takim jakim jest, nie wymagając ode mnie, że się zmienię.
Dziękuję Ci za to, że tak naprawdę przy Tobie czuję się wolnym człowiekiem.
Ty wiesz, jak ja cie strasznie, straszliwie, okropnie Kocham...a w dodatku Kocham Cię po prostu... tak zwyczajnie... za to że jesteś... a nie jaki jesteś i dziękuję za to, że Kochać mi Ciebie tak łatwo...

Ps. I dziękuję za te wspaniałe dwa dni.